You are currently browsing the tag archive for the ‘tragic irony’ tag.

Όλα μετέωρα γίνονται στην Παρουσία της.

Άτεν, ο ηλιακός δίσκος. Η βραχύβια μονοθεϊστική επανάσταση του φαραώ Αμενχότεπ του τέταρτου και της βασιλικής συζύγου. Μια ιδέα μου σφηνώθηκε στο μυαλό καθώς περιεργαζόμουν την προτομή της: η βασίλισσα θα κοίταζε μια ζωή το χαμόγελο του ειδώλου της, αν μπορούσε να δει. Σαν ένας ήλιος περιτριγυρισμένος από καθρέφτες…

Ζει στο κέντρο ενός υπέροχου δωματίου, όλο για την αρχοντιά της. Δεν κινείται, δεν μιλάει. Απλά Υπάρχει: ένα υπέροχο κομμάτι ιστορίας. Φωταγωγημένη στην εντέλεια, ψηλά, πάνω στο μαύρο βάθρο κάθεται, αφηρημένη εντελώς, πίσω από το χοντρό λάγνο κρύσταλλο. Αδυνατώ να πάρω τα μάτια μου από την μπογιά που αποτελεί το δέρμα της. Δυσκολεύομαι. Μια λέξη δεν μπορεί να περιγράψει την όψη της. Κάποτε αποτελούσε πρότυπο για τον γλύπτη που την έπλασε, στο εργαστήρι του τη βρήκανε. Μια τέλεια αναπαράσταση του ζωντανού πρωτότυπου, από την οποία θα μπορούσαν να γεννηθούν αμέτρητες παραλλαγές. Μια ώριμη, ανεξάρτητη, καθολικά “υλική” καλλονή, της οποίας η ασυγκίνητη ματιά απλώνεται ασταμάτητη μακριά όσο οι αιώνες. Η πεμπτουσία μιας επανάστασης, μια πετυχημένη βασιλική προπαγάνδα. Το οργανικό της πέρασμα από τον κόσμο ήτανε σύντομο, όπως και των περισσότερων επαναστατών. Επακολουθείτε από μυστήριο. Περίεργο όμως, πως ορισμένες αναμνήσεις καταφέρνουν να επιβιώσουν.

Η αίσθηση του χρόνου σταματά γι αυτήν εκεί που το κρύσταλλο αρχίζει. Μοιάζει να δημιουργεί τον δικό της χρόνο μέσα στον οποίο εμείς, οι επισκέπτες, έτυχε να σκοντάψουμε. Ξεχειλίζει τριγύρω της σαν νερό αμφίβολης θερμοκρασίας κι οι τουρίστες είν’ τα ψαράκια που πιπιλάνε γύρω γύρω τα τοιχώματα του δικού της ενυδρείου. Κολυμπώ ξανά ένα γύρο κοντά στο γυαλιστερό της το κουτί και παρατηρώ… η όψη της αντανακλάται πάνω στην κάθε προστατευτική πλευρά διαφάνειας. Πολλαπλασιάζεται η τέχνη του γλύπτη, μοιάζει ακόμα περισσότερο με μαγεία! Αν η παρουσία της βασίλισσας κατοικούσε μέσα στο άψυχο υλικό, δια της καλλιτεχνικής μαγείας, θα έβλεπε συνεχώς ευθεία γιατί ο λαιμός από ασβεστόλιθο δεν κάνει για κινήσεις. Μόνο την εστίαση του οπτικού της πεδίου θα έπρεπε ν’ αλλάξει, για να περιλάβει το διάδρομο που απλώνεται πέραν της ανοιχτής πόρτας που βρίσκεται πίσω ακριβώς από το ρέον τείχος των τουριστών που χάσκουν μπροστά στην Αιώνια Παρουσία· και πιο κοντά ακόμα, μόνο μερικά εκατοστά πιο πέρα, το είδωλό της να της ανταποδίδει πάντα το ίδιο απόμακρο χαμόγελο μέσα από το κρύσταλλο. Μου φαίνεται αστείο στην αρχή μετά με πιάνει: για φαντάσου αν σ’ ανάγκαζαν να πέρναγες μια αιωνιότητα φάτσα φάτσα με τη ματαιοδοξία σου (ή με την ματαιοδοξία κάποιου άλλου…) Αν ήσουν ένα κομμάτι μάρμαρο που ‘κοψαν απ’ το πλευρό της μάνας του, πελέκισαν, σκάλισαν, έτριψαν ως που να πάρει μια θεάρεστη μορφή (τι θεϊκός κώλος αλήθεια!) για να σου σπάσουν λίγο (οι πέτρες δεν μετρούν τον χρόνο όπως εμείς) μετά τη μύτη, τα πόδια, τα χέρια, το πουλί; Άραγε τι θα έλεγε για μας ένα κομμάτι γης;

Μια τραγική ειρωνεία βρίσκεται στη βάση κάθε ανθρώπινης πράξης. Με λίγο χιούμορ μεταμορφώνεται σε ένα διασκεδαστικό οξύμωρο. Τα μουσεία, με τόσες εκδοχές της ανθρωπότητας στοιβαγμένες παράλληλα, μου φαίνονται χώροι απίστευτης κωμικότητας. Παράδειγμα: Το μόνο έκθεμα για το οποίο απαγορεύεται η φωτογράφιση στους τουρίστες είναι η αυτού μεγαλειοτάτη βασίλισσα των δύο Αιγύπτων, Νεφερτίτη. Υπάρχει πληθώρα νόμιμων αναπαραγωγών για κάθε τσέπη. Εδώ πέφτει το μαύρο χιούμορ, ειδικά για κάτι φτωχούς φοιτητές. Για τον λόγο αυτό παραθέτω μια φωτογραφία που έβγαλα μιας άλλης κωμικοτραγικής γωνιάς του μουσείου. Ο τίτλος είναι: “the Strange Life of Idealized Matter”. Αγαπητέ/ή φίλε/η ελπίζω να την απολαύσεις και να μου αφήσεις κάποιο σχόλιο!

Dionysus between Jesus and the Unknown

Περισσότερες πληροφορίες για την Νεφερτίτη: http://en.wikipedia.org/wiki/Nefertiti

Advertisements

Archive

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1 other follower

Advertisements