You are currently browsing the tag archive for the ‘satire’ tag.

 

Cyprus / Κύπρος  Nowadays / Τωρά  

 

It’s good, isn’t it? / Εν καλά, έννενι;

(Not bad considering its history… you know: colonialism, war, division and all that trauma.)

(Έννεν άσσιημα αν σκεφτείς την ιστορίαν της… ξέρεις τα γνωστά: αποικιοκρατίες, πολέμοι, διαμοιρασμοί και λοιπά τραύματα.)
 

Grand, isn’t it? / Μέγιστα, έννενι;

(Well, Ive seen bigger…)

(Είδα τζαι πιο μεγάλα να σου πω…)
 

Great, isn’t it? / Σπουδαία, έννενι;

(…Oh all right! It is the third largest in the Mediterranean anyway…)

(…Ο-κέϊ άτε! Εν η τρίτη πιο μεγάλη στη Μεσόγειον ένιγουεϊ…)
 

Swell, isn’t it? / Έξοχα, έννενι;

(Yeah, it’s all about the show… XL always wins…)

(Όντως μόνον εξοχότητες κυκλοφορούν σε τουν την νήσον, φουσκωμένες σαν τους πετεινούς για να φαίνουνται…)
 

Fun, isn’t it? / Γαμάτα, έννενι;

(Well the tourists seem to think so… I think there’s space for improvement…)

(Για τες τουρίστριες, ίσως… Νομίζω ότι υπάρχει περιθώριον βελτίωσης όμως…)
 

Nowadays / Τωρά

 

There’s men, everywhere / Έσιει άντρες, παντού

(Mostly in the closet though; heterosexism is quite obligatory.)

(Κυρίως μες την ντουλάππαν όμως· ο ετεροφυλισμός εν αρκετά υποχρεωτικός.)
 

Jazz, everywhere / Τζαζ, παντού

(Jazz? That black music?)

(Ντζιας; Μα η μουσική των μαύρων ρε;)
 

Booze, everywhere / Ποτά, παντού

(It’s become so expensive though! You can’t even get drunk with these prices any more!)

(Ναι! μα ούτε να μεθύσεις εν μπορείς πιον έτσι που γίναν οι τιμές…)
 

Life, everywhere / Ζωή, παντού

(Not in Larnaca there isn’t… it really is a funerary box, just like the name says!)

(Στην Λάρνακαν εν κινείται μούγια… εν ακριβώς όπως λαλεί το όνομαν της, έναν φέρετρον!)
 

Joy, everywhere / Χαρά, παντού

(If you can afford Joy, she really is a great hostess! She’s been with the best people!)

(Αν βαστάς να πιερώσεις την Χαράν, εν καταπληχτική συνοδός! Επήραν την οι καλλύττεροι!)
 

Nowadays / Τωρά

 

 

You can like the life youre living / Επιτρέπεται να σου αρέσκει η ζωή που ζεις

(There’s not much variety to chose from.)

(Εν τζι έσιεις τζαι πολλήν επιλογήν…)
 

You can live the life you like / Επιτρέπεται να ζεις την ζωήν που σ’ αρέσκει

(Well you can give it a shot anyway!)

(Όπωσδήποτε, επιτρέπεται τουλάχιστον να δοκιμάσεις!)
 

You can even marry Harry / Επιτρέπεται να παντρευτείς τον Χάρην

(Because if you don’t the neighbours will talk… so you must!)

(Εσκέφτηκες τι εν να πει ο κόσμος αν δεν τον παντρευτείς;)
 

But mess around with Ike… And thats / Μα αν κάμεις πελλάρες με τον Μάϊκ… Εν τόσον

(Oh who doesn’t mess around… just make sure you keep up the appearances and everything will be fine!)

(Ου τζαι πιος εν ξενογαμά; Τα προσχήματα να κρατάς τζαι τα υπόλοιπα έρκουνται μόνα τους!)

 

 

Good, isn’t it? / Καλά, έννενι;

(No not really… it’s becoming quite inhuman…)

(Όϊ τζαι πολλά… έτο άρκεψεν να γίνεται λλίον απάνθρωπη η κατάσταση…)

Grand, isn’t it? / Μέγιστα, έννενι;

(Well new churches certainly are! They spring up like giant garish mushrooms! So much religion for what, I wonder? For whom?)

(Ε, οι τζινούρκοι ναοί εν όντως μέγιστοι! Φυτρώνουν σαν κάτι τεράστια φωναχτά μανιτάρκα! Γιατί τόση θρησκεία, άραγε; Για ποιον; )

Great, isn’t it? / Σπουδαία, έννενι;

(Yeah, bronze medal in the Mediterranean games, like we said earlier!)

(Ναι, είπαμεν, χάλκινον μετάλλιον στους Μεσογειακούς!)

Swell, isn’t it? / Έξοχα, έννενι;

(Quite flaccid to be frank… too many inhibitions…)

(Νερουλιασμένα θα έλεγα… οι αναστολές εν πολλές· ειδικά για τες εξοχότητες…)

Fun, isn’t it… / Γαμάτα, έννενι;

(One has to do one’s best!)

(Το κατά δύναμην!)

But nothing stays / Μα τίποτε εν μινείσκει

(Nope, nothing at all; 21st century realities I suppose…)

(Τίποτε απολύτως· υποθέτω πως έτσι ένι ο 21ος  αιώνας…)

 

 

In fifty years or so / Σε καμιάν πενηνταρκάν χρόνια

(Yeah?)

(Ναι; )

Its gonna change, you know / Τα πράματα ενν’ αλλάξουν ξέρεις

(Yeah, like the present status quo people are gonna be alive to clean up their mess then!)

(Ναι, γιατί οι κύριοι του σημερινού στάτους κβο εν να μείνουν ζωντανοί ως τότε για να καθαρίσουν τα σκατά τους…)

But, oh, its heaven / Όμως εν ένας παράδεισος

(Oh yes it is! Nothing like a good old fashioned political arm chair, for some lucky asses to grow roots in!)

(Όντως! Το καλλύττερον πράμαν στον παράδεισον είναι μια παραδοσιακή πολιτική πολυθρόνα για να βολευτεί τζαι να φκάλει ρίζες κάποιος τυχερός κώλος! Λαχείον!)

Nowadays / Τωρά

 

 

And that’s / Εν τόσον

(What?)

(Τι; )

Good, isn’t it? / Καλά, έννενι;

(Ask the young creative minds if it is…)

(Ρώτα τα νεαρά δημιουργικά μυαλά αν ένι…)

Grand, isn’t it? / Μέγιστα, έννενι;

(Ask the talented guys, the “different” ones, forced to migrate before they waste away in this cultural desert; hear what they have to say…)

(Ρώτα τους ταλαντούχους, τους “διαφορετικούς,” που πιέζουνται να μεταναστεύσουν πριν να καταϊσιευτούν σε τουν την πολιτιστικήν έρημον· ρώτα τους να δούμεν τι λαλούν…)

Great, isn’t it? / Σπουδαία, έννενι;

(Ask the immigrant minorities living in Cyprus to see if it is…)

(Ρώτα τες μειονότητες των μεταναστών που ζιούν στην Κύπρον να δεις αν ένι…)

Swell, isn’t it? / Έξοχα, έννενι;

(Sure, the morale is always swell in here!)

(Καλό! Το ηθικόν εν πάντα ακμαιότατον δα μέσα!)

Fun, isn’t it? / Γαμάτα, έννενι;

(We do try to keep our spirits up!)

(Κάμνουμεν ότι μπορούμεν για να ψυχαγωγούμαστεν, κάπως!)

But nothing stays/ Μα τίποτε εν μινείσκει

(No, nothing; the best thing about progress is mobility.)

(Όϊ τίποτε· το ατού της προόδου εν η κινητικότητα.)

 

 

In fifty years or so / Σε καμιάν πενηνταρκάν χρόνια

(Oh must you be so dire?)

(Ούφφου, γιατί είσαι έτσι απειλητική;)

Its gonna change, you know / Τα πράματα ενν’ αλλάξουν, ξέρεις

(Some people hope to be dead long before then…)

(Μερικοί ελπίζουν να τα τινάξουν πολλά πιο πριν…)

But, oh, its heaven / Όμως εν ένας παράδεισος

(Yes, for consumerism and politics it still is!)

(Ναι, για τον καταναλωτισμόν τζαι την πολιτικήν ακόμα ένι!)

Nowadays / Τωρά

Advertisements

Funny Memories from an Impending Doom.

Walton Ford (American, born 1960), The Sensorium, 2003, Watercolor, gouache, pencil and ink on paper, 152.9 x 302.3 cm. Courtesy of Paul Kasmin Gallery

They are so big!

These watercolour paintings, I mean. That’s the first impression I get from them. Their sheer size. Oh it does matter, it really does! It’s partly the reason why I had trouble appreciating them from the photos and the posters I’ve seen all through the city: the proportions are missing; the minutely detailed panorama opening up in front of me now, on vast expansions of watercolour paper. The 19th century travel book, or nature study, aesthetic is obvious from the start. So are the stars of the show, the birds and the mammals. The details creep up to startle me as I look closer.

“Bestiarium,” a small, temporary exhibition of works by one called Walton Ford. A truer name for the show than I can initially fathom. It’s like pages from a giant’s diary have been torn out and miraculously stuck onto the museum walls. And how exquisitely crafted the illustrations on these pages! Everything about them is historical. The beasts are the centerpiece of each huge frame. Things look lopsided from the very first glance, though… The animals seem trapped in a completely human context, just a moment before a horrible death strikes them down because of it. The marks of human civilization crowd all around them (objects and contraptions, a skull, the legs of a corpse, burning cities) all of them colonial in origin, self indulgent, sadistic and futile in function. The victims are in close up, the perpetrators only hinted at; protected by History and Achievement.

Texts and subtexts! Subtexts everywhere! My mind is alive with Ford’s messages! Colonialism and its contemporary counterparts are in the forefront, battling for supremacy over the other social commentaries that his allegories lead me to. The irony is all-pervasive, the tragic comedy’s obvious. But I’m too distraught to even consider smiling. I come out of the hall in the end and walk round the other exhibits of the post-1960’s international art museum. Suddenly the best part of them seems soulless and – dare I use the word? – crap. So much for art making sense of the world. Most of the times it just helps you see the nonsense.

But do let’s laugh back at this lack of sense! Let’s gather up strength and organise an International Laugh Minute! During this one minute all the people in the world that feel oppressed by the ambiguous outcome of the 300,000 odd years of homo sapiens’s walking the earth, will just let it rip through their lungs and right into the unknown faces of the perpetrators of history (past, present and future history). And when this fails to work (as it inevitably will because it’s merely an one-off, peaceful and constructive expression of art and self-awareness, and therefore bears no threat or consequence to the faceless powers that be) let’s take another Minute to laugh at our own helplessness, laugh at ourselves for being such silly, perishable things. Then perhaps we could try it once more, somehow. And then another time, and another, still? Maybe we’re not as small as we think… This might be a plausible reaction, at least, when faced with the Great Ridiculous! One of a trillion plausible signs showing that “I” care.

In the following link Walton Ford speaks about his work in an amazing interview with PBS’s art:21

http://www.pbs.org/art21/artists/ford/clip2.html

Ονοματεπώνυμο:  Νερομάνα Ελευθερίου

Ημερ. γεννήσεως:  Μεταπολεμικό προϊόν

Φύλο: Μπλού τζιν με ροζ πουκαμισάκι και χρυσοπράσινες ανταύγειες

Διεύθυνση: Ανεμοδαρμένης Παραλίας 5,

                  Χ/Π Φύλλο & Φτερό Κορτ,

                  21ος Αιώνας,

                  Γη

Τηλέφωνο:  Κά7σ3 να γνωρ1σ70ύμ3 πρώ7α

Επάγγελμα:  Τέχνη και Πολιτισμός

Μόρφωση:  Τέχνη και Πολιτισμός

Σκοπός του blog:  Τέχνη και Πολιτισμός

 

Το πορτραίτο μου.

Banksy - Mona Lisa (Νερομάνα)

Φιλοτεχνήθηκε από τον επιφανή street artist, Banksy.

Περισσότερες πληροφορίες για τον καλλιτέχνη:

http://www.banksy.co.uk/

http://en.wikipedia.org/wiki/Banksy

Κατιτί που Τσούζει!

Θα ‘θελα να μπορούσα να γίνω το άλτερ έγκω του εαυτού μου.

Η Νερομάνα τότε θα ήταν μια “περπατημένη” τύπισσα, λίγο ξανθιά, λίγο τραβεστί, που θα σκανδάλιζε με την αξιαγάπητη αθυροστομία της και θα μοίραζε γλυκόπικρες πίτες (“πίπες” ίσως; πολύ πιθανό…) εγκόσμιας σοφίας, ζυμωμένες με την μανία ενός καταπιεσμένου ρομαντισμού και ψημένες στην πυρά μιας κυνικής αισιοδοξίας. Φυσικά οι περισσότερες καταχωρίσεις της θα ήταν ιστορίες πόθου και έρωτος και ίσως έτσι να έκανε σουξέ το μπλογκ.

Ο στενός κορσές της παρηκμασμένης ντίβας μόνο μποτιλιάρισμα θα δημιουργούσε στο μυαλό μου όμως· και με τόση κίνηση εκεί μέσα… δε λέει. Υπάρχουν πράματα που τσούζουν περισσότερο απ’ το ροζ, μέσα στις γκρίζες αίθουσες της κάρας μου και απαιτούν φωνή αμέσως τώρα. Για τον λόγο αυτό ξεκινώ εδώ να γράφω ανοιχτά. Θέλω να καταλάβω πόσο άφοβα μπορώ να υπάρξω· να υπάρξουμε γενικά, εμείς, του χρυσοπράσινου φύλλου ειδικά.

Έτσι χέζω τα στερεότυπα και τις χαριτωμενιές και τραβάω το καζανάκι.

“Νερομάνα” είναι η πηγή, η μάνα του νερού· εκεί που ξεκινά η πρωτόγονη, ειλικρινής ζωή, όμορφη και τρομερή όπως οι μέδουσες που μέσα της κυκλοφορούν και οι σχετικοί μύθοι. Η Νερομάνα υπάρχει για να ανταλλάζει γνώσεις, συναισθήματα, ιδέες κι απόψεις.

Φίλε/Φίλη μη διστάσεις… Πες τα κι εσύ στη Νερομάνα 😉

Γιατί οι χορεύτριες εν παν ποττέ μπροστά;

Έμαθα νέα που το παρελθόν μου… Εψές για την ακρίβειαν…

Η ιστορία ήταν κλασσική: Αρκέφκει με μιαν ομάδαν χορεύτριες, στην χώραν της Πούλιας, τα μάθκια τους γεμάτα τέχνην τζαι στρασάκια. Χρόνια ολόκληρα χορού μαζίν, οι καλλύττερες φίλες, πα’ στο σανίδιν μα τζαι που κάτω. Χαμόγελα που σιείλη αστραφτερά να χώνουν δόνγκια ωραία, κοφτερά. Έτσι τες ήβρα τζι εγώ, που ‘μουν μωρούδιν τζειν τον τζαιρόν. Τα μάθκια τα δικά μου επίσης γεματα: τέχνην, όνειρα· τζαι τα’ απαραίτητα στρασάκια.

Πολλή η ελευθερία τζ’ η μελέτη μέσα στης Πούλιας την σχολήν. Τα πάντα λάμπουν στο φωτεινόν της το όνειρον που όντως τολμάς να ονειρευτείς. Τολμάς να πιάεις το μαγικόν χαλίν που πάει τζαμε που η Δύση βρέθεται με την Ανατολήν, τολμάς να παιδευτείς, να μάθεις, τολμάς ν’ αλλάξεις, να χαρείς. Τολμάς, επίσης, τα άλλα τα γήινα ν’ αφήσεις, γιατί της κίνησης η γλώσσα το κορμί σου με τον αέραν δείννει. Το οξυγόνον τζείνον που τον κόσμον ούλλον τον ενώννει, που τρέφει τζαι το νερόν τζαι την φωθκιάν μαζί. Η ομορφκιά καταλαβαίνεις, ότι εν σοφία μεάλη.

Έτσι στραβόν που την ομορφκιάν τζαι που το φως ήρτεν να με ‘βρει τολυπών, ένας άγγελος σωστός. Ήταν η φίλη μου η παιδική. “Κοίτα,” λαλεί μου, “που πατάς, τουν του τόπου άδικα το γαίμαν σου διάς τζαι δυστυχώς, εν μπορείς να τρώεις μόνο φως.” Ανοίω τα μάθκια μου τζαι τι να δω; Είσιεν όντως δίκαιον. Πουμπουρκές άκουα ήδη γι αυτόν εβιάστικα με το νεφελώδες τ’ όνειρον να αποσιαιρετιστώ. Έφυα, τζ’ επήα πίσω στην αρκήν να δω αν μπορέσω ξανά τα μίλια μου να βρω.

Θκυό χρόνια επεράσασιν πάω αρκετά καλά τζ’ εψές: είχα μαντάτα που της Πούλιας τα στενά! Είπαν μου πως οι φίλες οι καλές εχωρίσασιν· για καλλιτεχνικές διαφορές. Εν έτουν διαζύγιον πολιτισμένον όμως· τα δόνγκια τ’ άσπρα, τα κότσινα νύσια η γλώσσα δε που εφκάλαν, εδακκαστήκαν τζ’ εσσιστήκαν, τζαι τα κόκκαλα τους ετσακρίσαν. Τα χαμόγελα εσβήσασιν, στράτες διαφορετικές επήρασιν. Στράτες γεμάτες φως τζαι παραμύθκια. Στράτες με βάτραχους γεμάτες, που όσον τζαι να τους φιλάς πρίγκιπες εν γινίσκουνται.

Archive

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1 other follower

Advertisements