You are currently browsing the monthly archive for April 2010.

Funny Memories from an Impending Doom.

Walton Ford (American, born 1960), The Sensorium, 2003, Watercolor, gouache, pencil and ink on paper, 152.9 x 302.3 cm. Courtesy of Paul Kasmin Gallery

They are so big!

These watercolour paintings, I mean. That’s the first impression I get from them. Their sheer size. Oh it does matter, it really does! It’s partly the reason why I had trouble appreciating them from the photos and the posters I’ve seen all through the city: the proportions are missing; the minutely detailed panorama opening up in front of me now, on vast expansions of watercolour paper. The 19th century travel book, or nature study, aesthetic is obvious from the start. So are the stars of the show, the birds and the mammals. The details creep up to startle me as I look closer.

“Bestiarium,” a small, temporary exhibition of works by one called Walton Ford. A truer name for the show than I can initially fathom. It’s like pages from a giant’s diary have been torn out and miraculously stuck onto the museum walls. And how exquisitely crafted the illustrations on these pages! Everything about them is historical. The beasts are the centerpiece of each huge frame. Things look lopsided from the very first glance, though… The animals seem trapped in a completely human context, just a moment before a horrible death strikes them down because of it. The marks of human civilization crowd all around them (objects and contraptions, a skull, the legs of a corpse, burning cities) all of them colonial in origin, self indulgent, sadistic and futile in function. The victims are in close up, the perpetrators only hinted at; protected by History and Achievement.

Texts and subtexts! Subtexts everywhere! My mind is alive with Ford’s messages! Colonialism and its contemporary counterparts are in the forefront, battling for supremacy over the other social commentaries that his allegories lead me to. The irony is all-pervasive, the tragic comedy’s obvious. But I’m too distraught to even consider smiling. I come out of the hall in the end and walk round the other exhibits of the post-1960’s international art museum. Suddenly the best part of them seems soulless and – dare I use the word? – crap. So much for art making sense of the world. Most of the times it just helps you see the nonsense.

But do let’s laugh back at this lack of sense! Let’s gather up strength and organise an International Laugh Minute! During this one minute all the people in the world that feel oppressed by the ambiguous outcome of the 300,000 odd years of homo sapiens’s walking the earth, will just let it rip through their lungs and right into the unknown faces of the perpetrators of history (past, present and future history). And when this fails to work (as it inevitably will because it’s merely an one-off, peaceful and constructive expression of art and self-awareness, and therefore bears no threat or consequence to the faceless powers that be) let’s take another Minute to laugh at our own helplessness, laugh at ourselves for being such silly, perishable things. Then perhaps we could try it once more, somehow. And then another time, and another, still? Maybe we’re not as small as we think… This might be a plausible reaction, at least, when faced with the Great Ridiculous! One of a trillion plausible signs showing that “I” care.

In the following link Walton Ford speaks about his work in an amazing interview with PBS’s art:21

http://www.pbs.org/art21/artists/ford/clip2.html

Advertisements

Αγαπητέ φίλε / Αγαπητή φίλη,

Δεν ασχολούμαι με την μάππαν, αλλά είμαι τζι εγώ οπαδός. Κατ’ ακρίβειαν, είμαι συμπαίχτης σε μιαν ομάδαν. Η ομάδα μας λέγεται Ανάσταση Κύπρου. Δεν την ξέρεις; Δεν εκπλήσσουμε. Δυστυχώς η ομάδα μας δεν ηφκαίννει να βουρά μες τα γήπεδα με τα κοντοπαντέλονα, δεν τα τσακρά χοντρά. Βουρούμεν συνέχεια δηλαδή, αλλά τα βούριστρα μας έχουν άλλον σκοπόν. Ο σκοπός είναι να δώσουμεν μιαν ραχοκοκκαλλιάν στον Κυπριακόν Πολιτισμόν για να στηριχτεί, τζαι να συνεχίσει να επιβιώνει. Τζει που άθλημαν, δαμέ μιλούμεν για άθλον! Δεν είμαστεν οι μόνοι που έχουμεν τον συγκεκριμένον στόχον, δηλαδή. Πάρα πολλές άλλες ομάδες διαγωνίζουνται τζαι διαπρέπουν! Θέλουμεν οργάνωσην πολλήν όμως για να μας υπολογίζουν καλλύττερα οι αρχές αλλά τζαι οι οπαδοί. Κατ’ ακρίβειαν, θέλουμεν παραπάνω οπαδούς!

Βλέπεις, για μας η τέχνη τζαι ο πολιτισμός έννεν ούτε αφηρημένες, ούτε παρεξηγημένες έννοιες. Εν οργανικές τζαι συγκεκριμένες όπως την μάππαν ή οποιονδήποτε άλλον άθλημαν. Περιέχουν τζαι τούτα σεξ, κίνησην, ομορφκιάν τζαι βίαν. Στο εξωτερικόν επίσης βρίσκεις τεράστιες βιομηχανίες που βασίζουνται πάνω τους. Έννεν άψυχα πράματα κλεισμένα σε τέσσερις άσπρους τοίχους, δια τον διανοητικόν αυνανισμόν ενός γκρουπ ανέραστων εκκεντρικών. Η τέχνη εν πράμαν που φκαίνει που τους δρόμους, που γεννιέται που τον πόνον, που τα νιάτα. Ο πολιτισμός εν το παρελθόν, το παρόν τζαι το μέλλον μας, εν τζεινον πουν να μείνει στα παιθκιά μας όταν εμείς θα σβήσουμεν. Εν κάτι που έσιει την δύναμην να μας ενώνει όπως την μάππαν. Μακάρι, ζάβαλλε μου, να φκαίναν οι Κυπραίοι στα ράδια για να ξιτιμάσουν τους διοργανωτές που εθαλασσώσαν μιαν παράστασην, όπως φκαίνουν να πούν για τον τάδε διαιτητήν. Φυσικά θέλεις τζαι το ράδιον να σου δώκει την ευκαιρίαν μ’ έναν πρόγραμμαν να φκάλεις τζι εσύ το άχτιν σου πας το συγκεκριμένον θέμαν (μιλούμεν για υποδομές τωρα…) Τόσην άποψην, τόσον ταλέντον που χει τούτος ο τόπος, δηλαδή, γιατί να πηαίννει πάντα χαμένο;

Για τον λόγον τούτον θα ήθελα το παρόν μπλογκ να γίνει ένας χώρος συζητήσεων όσον αφορά το άθλημαν του πολιτισμού τζαι των τεχνών. Τα άρθρα που ήδη άρκεψα να βάλλω πάνω, εν δοσμένα που την εντελώς υποκειμενική σκοπιά του θεατή ή του καλλιτέχνη. Δεν μ’ ενδιαφέρει τόσον η θεωρία της τέχνης, αφήνω την πάνω στους ειδικούς. Εμέναν, σαν καλλιτέχνη τζαι σαν θεατή, αφορά με παραπάνω η προσωπική, οργανική ανακάλυψη της. Την ίδιαν εμπειρίαν θα ήθελα να μοιραστείς τζι εσύ μαζίν μου, αγαπητέ φίλε ή φίλη. “Βάλε λλίον σκουλούτζιν πάνω σου!” όπως έλεγεν ένας παλαίμαχος διανοούμενος προπονητής των τσικό, τζαι μεν τσιγκουνευτείς να σχολιάσεις ότι τύχει να θκιαβάσεις δαμέ ή να παρεμβείς με τα δικά σου τα βιώματα. Μπορείς επίσης να μου γράψεις στο neromana@hotmail.com. Τολυπών, πάμεν με το 3 – 6 – 1 για να κλέψουμεν το παιχνίδιν, τζαι βάρτε λλίην ψυσιήν μέσα, ρε! Το τοίχος του Βερολίνου έππεσεν, εμείς ποττέ!!

Παραθέτω ακόμα ένα σχέδιον του αγαπημένου μου συμπαίχτη, Banksy.

Banksy - Flowerchucker

Περισσότερες πληροφορίες γιαλλόου του:

http://www.banksy.co.uk/

http://en.wikipedia.org/wiki/Banksy

Ονοματεπώνυμο:  Νερομάνα Ελευθερίου

Ημερ. γεννήσεως:  Μεταπολεμικό προϊόν

Φύλο: Μπλού τζιν με ροζ πουκαμισάκι και χρυσοπράσινες ανταύγειες

Διεύθυνση: Ανεμοδαρμένης Παραλίας 5,

                  Χ/Π Φύλλο & Φτερό Κορτ,

                  21ος Αιώνας,

                  Γη

Τηλέφωνο:  Κά7σ3 να γνωρ1σ70ύμ3 πρώ7α

Επάγγελμα:  Τέχνη και Πολιτισμός

Μόρφωση:  Τέχνη και Πολιτισμός

Σκοπός του blog:  Τέχνη και Πολιτισμός

 

Το πορτραίτο μου.

Banksy - Mona Lisa (Νερομάνα)

Φιλοτεχνήθηκε από τον επιφανή street artist, Banksy.

Περισσότερες πληροφορίες για τον καλλιτέχνη:

http://www.banksy.co.uk/

http://en.wikipedia.org/wiki/Banksy

Όλα μετέωρα γίνονται στην Παρουσία της.

Άτεν, ο ηλιακός δίσκος. Η βραχύβια μονοθεϊστική επανάσταση του φαραώ Αμενχότεπ του τέταρτου και της βασιλικής συζύγου. Μια ιδέα μου σφηνώθηκε στο μυαλό καθώς περιεργαζόμουν την προτομή της: η βασίλισσα θα κοίταζε μια ζωή το χαμόγελο του ειδώλου της, αν μπορούσε να δει. Σαν ένας ήλιος περιτριγυρισμένος από καθρέφτες…

Ζει στο κέντρο ενός υπέροχου δωματίου, όλο για την αρχοντιά της. Δεν κινείται, δεν μιλάει. Απλά Υπάρχει: ένα υπέροχο κομμάτι ιστορίας. Φωταγωγημένη στην εντέλεια, ψηλά, πάνω στο μαύρο βάθρο κάθεται, αφηρημένη εντελώς, πίσω από το χοντρό λάγνο κρύσταλλο. Αδυνατώ να πάρω τα μάτια μου από την μπογιά που αποτελεί το δέρμα της. Δυσκολεύομαι. Μια λέξη δεν μπορεί να περιγράψει την όψη της. Κάποτε αποτελούσε πρότυπο για τον γλύπτη που την έπλασε, στο εργαστήρι του τη βρήκανε. Μια τέλεια αναπαράσταση του ζωντανού πρωτότυπου, από την οποία θα μπορούσαν να γεννηθούν αμέτρητες παραλλαγές. Μια ώριμη, ανεξάρτητη, καθολικά “υλική” καλλονή, της οποίας η ασυγκίνητη ματιά απλώνεται ασταμάτητη μακριά όσο οι αιώνες. Η πεμπτουσία μιας επανάστασης, μια πετυχημένη βασιλική προπαγάνδα. Το οργανικό της πέρασμα από τον κόσμο ήτανε σύντομο, όπως και των περισσότερων επαναστατών. Επακολουθείτε από μυστήριο. Περίεργο όμως, πως ορισμένες αναμνήσεις καταφέρνουν να επιβιώσουν.

Η αίσθηση του χρόνου σταματά γι αυτήν εκεί που το κρύσταλλο αρχίζει. Μοιάζει να δημιουργεί τον δικό της χρόνο μέσα στον οποίο εμείς, οι επισκέπτες, έτυχε να σκοντάψουμε. Ξεχειλίζει τριγύρω της σαν νερό αμφίβολης θερμοκρασίας κι οι τουρίστες είν’ τα ψαράκια που πιπιλάνε γύρω γύρω τα τοιχώματα του δικού της ενυδρείου. Κολυμπώ ξανά ένα γύρο κοντά στο γυαλιστερό της το κουτί και παρατηρώ… η όψη της αντανακλάται πάνω στην κάθε προστατευτική πλευρά διαφάνειας. Πολλαπλασιάζεται η τέχνη του γλύπτη, μοιάζει ακόμα περισσότερο με μαγεία! Αν η παρουσία της βασίλισσας κατοικούσε μέσα στο άψυχο υλικό, δια της καλλιτεχνικής μαγείας, θα έβλεπε συνεχώς ευθεία γιατί ο λαιμός από ασβεστόλιθο δεν κάνει για κινήσεις. Μόνο την εστίαση του οπτικού της πεδίου θα έπρεπε ν’ αλλάξει, για να περιλάβει το διάδρομο που απλώνεται πέραν της ανοιχτής πόρτας που βρίσκεται πίσω ακριβώς από το ρέον τείχος των τουριστών που χάσκουν μπροστά στην Αιώνια Παρουσία· και πιο κοντά ακόμα, μόνο μερικά εκατοστά πιο πέρα, το είδωλό της να της ανταποδίδει πάντα το ίδιο απόμακρο χαμόγελο μέσα από το κρύσταλλο. Μου φαίνεται αστείο στην αρχή μετά με πιάνει: για φαντάσου αν σ’ ανάγκαζαν να πέρναγες μια αιωνιότητα φάτσα φάτσα με τη ματαιοδοξία σου (ή με την ματαιοδοξία κάποιου άλλου…) Αν ήσουν ένα κομμάτι μάρμαρο που ‘κοψαν απ’ το πλευρό της μάνας του, πελέκισαν, σκάλισαν, έτριψαν ως που να πάρει μια θεάρεστη μορφή (τι θεϊκός κώλος αλήθεια!) για να σου σπάσουν λίγο (οι πέτρες δεν μετρούν τον χρόνο όπως εμείς) μετά τη μύτη, τα πόδια, τα χέρια, το πουλί; Άραγε τι θα έλεγε για μας ένα κομμάτι γης;

Μια τραγική ειρωνεία βρίσκεται στη βάση κάθε ανθρώπινης πράξης. Με λίγο χιούμορ μεταμορφώνεται σε ένα διασκεδαστικό οξύμωρο. Τα μουσεία, με τόσες εκδοχές της ανθρωπότητας στοιβαγμένες παράλληλα, μου φαίνονται χώροι απίστευτης κωμικότητας. Παράδειγμα: Το μόνο έκθεμα για το οποίο απαγορεύεται η φωτογράφιση στους τουρίστες είναι η αυτού μεγαλειοτάτη βασίλισσα των δύο Αιγύπτων, Νεφερτίτη. Υπάρχει πληθώρα νόμιμων αναπαραγωγών για κάθε τσέπη. Εδώ πέφτει το μαύρο χιούμορ, ειδικά για κάτι φτωχούς φοιτητές. Για τον λόγο αυτό παραθέτω μια φωτογραφία που έβγαλα μιας άλλης κωμικοτραγικής γωνιάς του μουσείου. Ο τίτλος είναι: “the Strange Life of Idealized Matter”. Αγαπητέ/ή φίλε/η ελπίζω να την απολαύσεις και να μου αφήσεις κάποιο σχόλιο!

Dionysus between Jesus and the Unknown

Περισσότερες πληροφορίες για την Νεφερτίτη: http://en.wikipedia.org/wiki/Nefertiti

Κατιτί που Τσούζει!

Θα ‘θελα να μπορούσα να γίνω το άλτερ έγκω του εαυτού μου.

Η Νερομάνα τότε θα ήταν μια “περπατημένη” τύπισσα, λίγο ξανθιά, λίγο τραβεστί, που θα σκανδάλιζε με την αξιαγάπητη αθυροστομία της και θα μοίραζε γλυκόπικρες πίτες (“πίπες” ίσως; πολύ πιθανό…) εγκόσμιας σοφίας, ζυμωμένες με την μανία ενός καταπιεσμένου ρομαντισμού και ψημένες στην πυρά μιας κυνικής αισιοδοξίας. Φυσικά οι περισσότερες καταχωρίσεις της θα ήταν ιστορίες πόθου και έρωτος και ίσως έτσι να έκανε σουξέ το μπλογκ.

Ο στενός κορσές της παρηκμασμένης ντίβας μόνο μποτιλιάρισμα θα δημιουργούσε στο μυαλό μου όμως· και με τόση κίνηση εκεί μέσα… δε λέει. Υπάρχουν πράματα που τσούζουν περισσότερο απ’ το ροζ, μέσα στις γκρίζες αίθουσες της κάρας μου και απαιτούν φωνή αμέσως τώρα. Για τον λόγο αυτό ξεκινώ εδώ να γράφω ανοιχτά. Θέλω να καταλάβω πόσο άφοβα μπορώ να υπάρξω· να υπάρξουμε γενικά, εμείς, του χρυσοπράσινου φύλλου ειδικά.

Έτσι χέζω τα στερεότυπα και τις χαριτωμενιές και τραβάω το καζανάκι.

“Νερομάνα” είναι η πηγή, η μάνα του νερού· εκεί που ξεκινά η πρωτόγονη, ειλικρινής ζωή, όμορφη και τρομερή όπως οι μέδουσες που μέσα της κυκλοφορούν και οι σχετικοί μύθοι. Η Νερομάνα υπάρχει για να ανταλλάζει γνώσεις, συναισθήματα, ιδέες κι απόψεις.

Φίλε/Φίλη μη διστάσεις… Πες τα κι εσύ στη Νερομάνα 😉

Γιατί οι χορεύτριες εν παν ποττέ μπροστά;

Έμαθα νέα που το παρελθόν μου… Εψές για την ακρίβειαν…

Η ιστορία ήταν κλασσική: Αρκέφκει με μιαν ομάδαν χορεύτριες, στην χώραν της Πούλιας, τα μάθκια τους γεμάτα τέχνην τζαι στρασάκια. Χρόνια ολόκληρα χορού μαζίν, οι καλλύττερες φίλες, πα’ στο σανίδιν μα τζαι που κάτω. Χαμόγελα που σιείλη αστραφτερά να χώνουν δόνγκια ωραία, κοφτερά. Έτσι τες ήβρα τζι εγώ, που ‘μουν μωρούδιν τζειν τον τζαιρόν. Τα μάθκια τα δικά μου επίσης γεματα: τέχνην, όνειρα· τζαι τα’ απαραίτητα στρασάκια.

Πολλή η ελευθερία τζ’ η μελέτη μέσα στης Πούλιας την σχολήν. Τα πάντα λάμπουν στο φωτεινόν της το όνειρον που όντως τολμάς να ονειρευτείς. Τολμάς να πιάεις το μαγικόν χαλίν που πάει τζαμε που η Δύση βρέθεται με την Ανατολήν, τολμάς να παιδευτείς, να μάθεις, τολμάς ν’ αλλάξεις, να χαρείς. Τολμάς, επίσης, τα άλλα τα γήινα ν’ αφήσεις, γιατί της κίνησης η γλώσσα το κορμί σου με τον αέραν δείννει. Το οξυγόνον τζείνον που τον κόσμον ούλλον τον ενώννει, που τρέφει τζαι το νερόν τζαι την φωθκιάν μαζί. Η ομορφκιά καταλαβαίνεις, ότι εν σοφία μεάλη.

Έτσι στραβόν που την ομορφκιάν τζαι που το φως ήρτεν να με ‘βρει τολυπών, ένας άγγελος σωστός. Ήταν η φίλη μου η παιδική. “Κοίτα,” λαλεί μου, “που πατάς, τουν του τόπου άδικα το γαίμαν σου διάς τζαι δυστυχώς, εν μπορείς να τρώεις μόνο φως.” Ανοίω τα μάθκια μου τζαι τι να δω; Είσιεν όντως δίκαιον. Πουμπουρκές άκουα ήδη γι αυτόν εβιάστικα με το νεφελώδες τ’ όνειρον να αποσιαιρετιστώ. Έφυα, τζ’ επήα πίσω στην αρκήν να δω αν μπορέσω ξανά τα μίλια μου να βρω.

Θκυό χρόνια επεράσασιν πάω αρκετά καλά τζ’ εψές: είχα μαντάτα που της Πούλιας τα στενά! Είπαν μου πως οι φίλες οι καλές εχωρίσασιν· για καλλιτεχνικές διαφορές. Εν έτουν διαζύγιον πολιτισμένον όμως· τα δόνγκια τ’ άσπρα, τα κότσινα νύσια η γλώσσα δε που εφκάλαν, εδακκαστήκαν τζ’ εσσιστήκαν, τζαι τα κόκκαλα τους ετσακρίσαν. Τα χαμόγελα εσβήσασιν, στράτες διαφορετικές επήρασιν. Στράτες γεμάτες φως τζαι παραμύθκια. Στράτες με βάτραχους γεμάτες, που όσον τζαι να τους φιλάς πρίγκιπες εν γινίσκουνται.